Κυριακή, 17 Αυγούστου 2014

" ΒΡΕΓΜΕΝΟΣ ΜΕΧΡΙ ΚΟΚΚΑΛΟ "


Μέσα στον στρόβιλο της βροχής νανουρίζομαι, 
σε τόπους μαγικούς και ονειροδοσμένους.
Μα σαν η βροχή σταματά χάνω το ραντεβού της διάφανης αντάμωσης
και παραμένω σε αυτή τη δίχως φαντασία ανθρωπογή.
Βρεγμένος ως το κόκκαλο στάζω και τουρτουρίζω
από διάφανη,απόμακρη και μυστική αγάπη.
Ξανάρχισε να βρέχει και το όνειρο πήρε δρομολόγιο ζωής.
Με το ξημέρωμα ξέρω πως όλα θα κρυφτούν στην ονειροχώρα της ψυχής μου,
προσμένοντας μια στάλα βροχής.
Μόνο μία πάντα αρκούσε για το ονειροδρόμιο...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.